Küçük istavrit yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çaparıya. Önce müthiş bir acı duydu dudağında. Gümbür gümbür oldu yüreği. Sonra hızla çekildi yukarıya. Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü. Neye benzerdi acep, gökyüzü. Bir yanda büyük bir merak bir yanda ölüm korkusu. "Dudağı yarıklar " denir, şanslıdır onlar. Hani görüp de gökyüzünü, insanı; oltadan son anda kurtulanlar.devamı >>

Edille’nin yağmura dair hatırladığı ilk şaşkınlığı yıllar yıllar öncesine kadar uzanıyormuş. Bütün eliyle sadece annesinin serçe parmağını tutabiliyor, sadece serçe parmağını kavrayabiliyormuş sımsıkı. O kadar minikmiş, minicikmiş yani Edille. ‘Sen daha, çok bebekken’ dermiş annesi o günleri her üzerinden geçişinde.

Edille daha, çok bebekken işte, yürüyüşe çıkmışlar, her sabah havanın temiz yanını solumak için yaptıkları gibi. Ve yağmur bulutları koşa koşa bir araya gelip telaşla yeryüzünü sulamaya başlamışlar. O an Edille serçe parmağına daha sıkı tutunmuş, korkmuş sanki.  devamı >>

Dört tane kelebek bir gün bir ateş görmüşler. Bunun nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istemişler. Birinci kelebek ateşe biraz yaklaşmış ve üzerinin aydınlandığını görmüş. Arkadaşlarının yanına gelmiş ve:

-Bu ateş aydınlatıcı bir şey!, demiş..

İkinci kelebek bununla yetinmeyerek daha fazla şey öğrenmek istemiş. Biraz daha yaklaşmış ve ısındığını hissetmiş… Demiş ki: devamı >>