Yaralanmış yalnızlıklar

“Artık biriktirmeyeceğim yaralanmış yalnızlıklarımdan bıktım.” (*)

Kalabalıklardaki yalnızlığımdı beni sürükleyen rüzgarda.  Savrulmayı öğrendim en iyi hallisinden. Çare olurken kimi zaman, çaresizliğime basılan mühür oldu her yaram…

Her yalnızlığımda biraz daha incindim. Her incinmede döküldü incilerim. Yalandı her şey herkes. Neden aramadım, bulacaklarım korkuttu beni. Korkmaktan korktum cesaretim yitik şehirlerde gezgin oldu. Ben baş başa kaldım kendimle.

Sarıldım umutsuzluğuma. Aşık iken bir zamanlar umutlarıma. Yorgunluğuna aldırmadan hayatın hep yüklendim yüklendim… Sonra yalnız kaldım ve ağır geldi yüklendiklerim. Ve döndüm baktım bir kez arkama… Oysa geçmişe değil geçmişle oluşan geleceğime önem verirdim ben. Dönmezdim geriye…

Kalakaldım…

Bir karıştan öteye geçememişti yaşadıklarım. Birikenler kar değildi yanımda… Atıp gitme zamanıydı içimdekileri. Yalnızlıkta olsa o benimdi. Sahiplendiğimdi…

İncinen yaralarım daha çok incitmemeliydi beni. Ya da ben onları incitmekten vazgeçmeliydim.

Vazgeçtim…

Kendi hallerine bıraktım onları, kendime devam ettim… İzleri kalacak olsa da ben kendime sevgiliyim…

“Unut demiyorum beni, sana. Ama acımı içinde taşıma, beni de acıtırsın…”(*)

Bencil geliyorsa bu düşünce, gelsin… Neler gelip geçti şu kısacık ömürde… Her gelen gitmiyor mu nasılsa. Ben böyleydim, böyle devam edeceğim. Umutlarımı biriktireceğim yanıma kar kalan…

Elam Mnelam

(*)Ulurasba Ali, Aşk vardı Gerisi Yalandı