|
Ey dost! ***
Yüreğime yakın bildiğim merhaba. Uzun zaman oldu yazmayalı sana. Bir ay belki bir ömür gibi bana. İncinmemek elind eolsaydı insanın, en az incinecek can benim olurdu zannımca. Ama olmadığına göre öyle bir durum, bırak varsın incinsin canım. İnsanlık diyorum olmasada pek çevremde, bir gün gülecek elbet benim yüzümede... Şartlara karşı savaşmayı bıraktım bir süre önce. Savaştıkça kanatlarım kırılıyor çünkü. Savaştıkça üstüne geliniyor insanın. İnsanlıktan çıkarılıyor. Mutluluk mu? Nerede ya da neydi diyorum kimi zaman... İşte bu yüzden iyi ki varsın can!. Olmasan yok bana canana!. Uzak mesafe diyorsun, perilensem diyorsun... Olmasanda olur ben seni seviyorum. Dostuna bir sıcak kelimen, bir küçük mesajın yeter. Dost bildiğine çok bile bu belkide... Bİliyorum yanımdasın. Bende seninleyim hep. Hayata karşı elimden tutuyorsun, elele tutuşuyoruz. Kimi zaman yorgun düşüyorum koluma giriyorsun, yükleniyorsun yükümü ben hak etmesemde... Tek isteğim hep gülümse kelebeğim. Kanatlarınla serinlet şu dünyayı, o kısacık ömürde... Tüm kalbimle... Elam / Haziran |