"'Gelirim ey dost; ayaklarım kanasa da dikenlerden, dar kafeslerden kurtulup, zincirlerimi kırıp yine Sana gelirim. Gelmesem Sana, Sensizlikten yok olurum. Yolunda ölmek için, Seni ararken, Sende tükenmek için gelirim.'
Yalınayak, başı açık dosta kavuşmanın hayaliyle çıktım yola.'
Gül'e doru savurdu rüzgâr beni.
Dağın başındaki ateşten, kâinatı ısıtan güneşten sordum gül diyarını."
Diyor Nurgül Özcan ilk kitabı'nda... Dosta çağrıda bulunuyor sen dile yeter ben gelirim sana diye. Dost olmanın sevmenin , özümsemenin anlamını vurguluyor kitabında.. Ve en çokta dillerde dolanan "vefayla kal can" bölümüyle insana insan olmayı hatırlatıyor.
Aşk'a değiniyor. Haddim değil diyor ama hadleri aşacak nitelikte bir akıcılıkla aşka göz atıyor. Attırıyor. O'na ulaşırken resulüne ulaşırken bakılması gerekenleri gösteriyor alttan alttan... Oysa siz sadece aşk'ı okuyorsunuz satırlarda...
Yazgısı aşk olanın kaderi, yazgısını yaşamaktır diyor. Gerçektende bakınca insan aynadan kendisine muhakkak aşk'a bir yerlerde denk geliyor. Ve aşk insanı muhakkak buluyor. Öyle ya da böyle bir şekilde...
Ve kitabın sonunda bebeğinden bahsediyor. Şimdi çok uzakta olduğundan uzun zamandır haber alamadığından söz ediyor... Anlaşıldığı üzere son bölümde kendisi bir öğretmen ve bebeğim diye bahsettiği kişide bir öğrencisi. Rüyasında küçücük bir bebek olarak görüyor 17 yaşındaki öğrencisini ve sonrasında kopmaz bir dostluk oluşuyor ikisi arasında... Öyle ki ilk kitabında son söz olarak koymuş bu yazgısını...
Vefayla kal can demiş bir bölümünde söylemiştim... Ve yine sözü O'na bırakıyorum...
"En büyük vefâ, Hakk'a götürecek fırsatları yakalamaktır. Bulduğun her fırsatı zamanında değerlendirmektir. Sakın ha! Fırsatları kaçırıp da, Kâlû Belâ'ya vefâsız olma! Fırsatlar bulutlar gibidir, gelir ve geçer.Sakın ha! Fırsatları kaçırıp da, kaybetme bedbahtlığıyla yok olma.
Vasiyetim olsun:
Vefayla kal can! "
Elam E. Doğan
|
