Kıymetlim…

Sessizliğinde sözlerin adım atıyorum,
Anlamını bulmaya çalışıyor, sorgusuzluğum.
Bağırabilecekken birçok şeyi yankılara,
Uyuyan her günümüze sus/uyorum.

Çünkü…

Böylesini güzelliğe yoruyorsun.
Aceleci kanatlarım son kuvvet çırpıyor,
Geriye kalan yavan gülümsemeler,
Buzlu camdan ötelere çarpıyor.

Duruyorum…

İlk günkü heyecanıyla, yorumluyorum.
Yıllar yılları kovalıyor, adına yaklaşıyorum.
Kelimeler daha çarpık, anlamlar daha açık,
Her geçen gün “Hayalî”m daha gerçek biliyorum.

Ama…

Ne kıyabiliyor ne de yokuşa sürüyorum.
Bu benim hayattaki evcilik oyunum.
Naz olsa da diğer adı kadın soyunun,
Tüm mızıkçılıklarımda affediliyorum.

Biliyor musun?

Tutulmak düşüyor payıma, sultanıma,
Yakışmıyor bir yerde bu yürek tahtına.
Bakmasan da dışarıda ki tarafına,
İçeride davetler düzenleniyor hatırına.

Gözlüyorum…

Gözlerini…
Pırıltını…
Hep söylediğim gibi,

Dayanmıyor yürek, ıslanınca efkârın,
Islanıyor seninle beraber gözlerimdeki karşılığın.
İster mutlun olsun istersen canın,
Dayanmıyor sızım, parlayınca gözyaşların.

Elam E. Doğan